Ποτέ πια φασισμός!

Το Σάββατο 30 Ιανουαρίου 1993 μια μεγάλη αντιφασιστική εκδήλωση θα ελάμβανε χώρα στο Αμβούργο. Την ίδια μέρα ως επιφυλλίδα καθημερινής απογευματινής εφημερίδας των Αθηνών έβλεπε το φως της δημοσιότητας ένα κείμενο που είχε γράψει ο Ιάκωβος Καμπανέλλης για να διαβαστεί στην εκδήλωση του Αμβούργου από την Βανέσα Ρέντγκρεϊβ και την Μαρία Φαραντούρη.

Το κείμενο αυτό, κείμενο διαρκούς επικαιρότητας, το καταχωρώ τώρα εδώ στον «Κόσμο της Ν. Φιλαδέλφειας»:

kampanelis

«Είμαι ένας από τους επιζήσαντες κρατούμενους στο Ες-Ες στρατόπεδο συγκεντρώσεως και εξοντώσεως του Μαουτχάουζεν. Ένας από εκείνους που τον Μάιο του 1945 κλαίγοντας και ελπίζοντας εφώναζαν ποτέ πια! Ήταν τότε που οι οπαδοί του ναζισμού έχασαν τον Πόλεμο.

Ο ναζισμός όμως επέζησε. Κυρίως γιατί αιώνιες κοινωνικές πληγές αφέθηκαν αθεράπευτες. Και μένουν ακόμα! Και επιπλέον γιατί η αντικομμουνιστική υστερία έκαμε τον ναζισμό να ξεχνιέται, και κάποτε-κάποτε να αθωώνεται. Ύστερα από 48 χρόνια, αυτό που θέλω να φωνάξω είναι, πάλι;

Φίλοι μου θυμηθείτε: ο Αδόλφος Χίτλερ δεν έπεσε από το διάστημα. Ούτε ήταν ένας και μόνος. Ήταν το διαμόρφωμα δεκάδων χιλιάδων αφανών χιτλερίσκων στην Γερμανία και την Αυστρία. Και όχι μόνον εκεί. Χιτλερίσκων διάσπαρτων σε μεγάλες και μικρές πόλεις, σε χώρους εργασίας, σε γειτονιές, σε συντροφιές, σε οικογένειες. Και ο ναζισμός δεν ήταν ιδέα ενός και μόνου διεστραμμένου εγκεφάλου. Ήταν η συμπύκνωση της νοσηρής πολιτικής αντίληψης εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων, φορέων του μικροβίου του ρατσισμού, του εθνικισμού, της μισαλλοδοξίας, της τελικής λύσης όλων των προβλημάτων με τη βία, την φωτιά και το τσεκούρι. Ο ναζισμός δεν άρχισε με τον Χίτλερ, γι’ αυτό και δεν τον πήρε μαζί του, δεν εμφανίστηκε μόνο στην Γερμανία, γι’ αυτό και δεν επανεμφανίζεται μόνο εκεί. Αλλά παντού όπου ουσιαστικά κοινωνικά προβλήματα τον τρέφουν. Και ο κίνδυνος τώρα δεν είναι η εμφάνιση ενός νέου Χίτλερ και η σπορά ενός άλλου μεγάλου πολέμου.

Ο κίνδυνος είναι η αδιαφορία για τα αίτια που αναγεννούν τον ναζισμό και εν συνεχεία η απάθεια και η ανοχή για ένα φαινόμενο που μπορεί να εξελιχθεί σε μαζική διανοητική μόλυνση.

Οι μεγάλοι πόλεμοι δεν αρχίζουν στα πεδία των μαχών, ούτε οι ολέθριες πολιτικές ιδεολογίες ξεκινούν από μαζικές συγκεντρώσεις σε πλατείες.

Αρχίζουν ανύποπτα στους χώρους της καθημερινής μας ζωής, ξεκινούν ακόμα και μέσα απ’ το ίδιο μας το σπίτι. Εκεί φωλιάζουν όλα. Γι’ αυτό, μόνο με την πίστη σε μια καθημερινή ζωή που να μας χωράει όλους, απροκατάληπτη και δίκαιη προς όλους μπορούμε, έστω και καθυστερημένα, να πετύχουμε αυτό που τόσο προσδοκούσαμε τον Μάιο του 1945: ένα πραγματικό ποτέ πια».

Μένει τώρα να σημειώσω πως η απογευματινή εφημερίδα των Αθηνών στην οποία δημοσιεύθηκε το κείμενο του Ιάκωβου Καμπανέλλη που παραπάνω καταχώρησα είναι «Τα Νέα» – και να υπενθυμίσω στους αναγνώστες το γραφτό μου με τίτλο «Ορισμένα για τον φασισμό και την δημοκρατία στην Ελλάδα μετά την δικτατορία των συνταγματαρχών» της 9ης Οκτωβρίου 2013, που είδε το φως της δημοσιότητας εδώ στον «Κόσμο της Ν. Φιλαδέλφειας».

Κώστας Π. Παντελόγλου
29 Νοεμβρίου 2013